Dysleksja


Najczęstsze objawy, które mogą świadczyć o dysleksji:

 wiek przedszkolny (trzy-pięć lat)

• trudności z utrzymanie równowagi, np. podczas chodzenia po krawężniku, dziecko z trudem uczy się jeździć na rowerku trzykołowym 
• trudności w zapinaniu guzików, sznurowaniu butów, dziecko źle trzyma ołówek, rysując za mocno lub za słabo 
• budowanie z klocków sprawia dziecku trudność, rysuje niechętnie i prymitywnie (graficznie), nie umie narysować koła (trzylatek), kwadratu albo krzyża (czterolatek), trójkąta (pięciolatek) 
• opóźniony rozwój lateralizacji, czyli preferencji jednej ręki 
• trudności w składaniu mozaik, puzzli, układanek 
• opóźniony rozwój mowy: trudności z wypowiadaniem złożonych wyrazów, zapamiętywaniem nazw (pór dnia, posiłków, pór roku)

zerówka (sześć-siedem lat)

• dziecko słabo biega, skacze, ma trudności z uczeniem się jazdy na nartach, rzucaniem i chwytaniem piłki 
• problemy z używaniem widelca, nożyczek 
• trudności z rysowaniem złożonych figur geometrycznych i szlaczków 
• trudności z poprawnym używaniem wyrażeń przyimkowych: nad, pod, przed, za, wewnątrz, na zewnątrz 
• przekręcanie trudnych wyrazów (przestawianie głosek i sylab, np. sosa, szosza) 
• problemy z zapamiętywaniem wiersza, piosenki, więcej niż jednego polecenia w tym samym czasie 
• trudności z rozróżnieniem głosek podobnych (np. z-s, b-p, k-g) • trudności w orientacji w czasie, np. określaniu pór roku, dnia, godzin na zegarze 
• trudności w nauce czytania, np. dziecko czyta bardzo wolno, najczęściej sylabizuje 
• częste zwierciadlane "odwracanie" cyfr i liter

 

Czy z dysleksji się wyrasta?

 

W każdej z młodszych klas znajduje się od jednego do pięciorga dzieci, które mylą litery, przestawiają je, opuszczają bądź wręcz nie potrafią ich zapamiętać. Pozostawione same sobie, bez fachowej pomocy nauczyciela, stają się zagubione i odtrącone przez klasę. 
W szkole podstawowej powinny być organizowane zajęcia korekcyjno-kompensacyjne dla uczniów z klas I-III mających trudności w czytaniu i pisaniu. Okazuje się, że te dzieci mają szczególne trudności w przyswojeniu sobie umiejętności czytania i pisania, które wynikają z uwarunkowań wewnętrznych niezależnych od chęci i zaangażowania. Tak uwarunkowane trudności w nauce czytania i pisania nazywa się dysleksją. Uczniowie ci w stosunku do swoich kolegów z klasy muszą włożyć dwu-, trzykrotnie więcej wysiłku, aby opanować to, co ich rówieśnicy. Czas przeznaczony na czytanie i pisanie też się kolosalnie wydłuża. Często zniechęceni swoim wysiłkiem, pozostawieni bez pochwał i nagród, przestają zaglądać do podręczników. W klasach starszych unikają zajęć lekcyjnych, wagarują. 
Zaburzenia w czytaniu i pisaniu są ważkim problemem, ponieważ wiążą się ze sprawą drugoroczności. Pierwsze niepowodzenia dziecka w szkole, brak pochwał ze strony nauczycieli, kompromitacja wobec kolegów wywołują niezadowolenie, zdenerwowanie, a nawet rozpacz czy obojętność. Dzieci mające trudności z językiem polskim nie lubią czytać i pisać, co hamuje rozwój ich słownictwa. Zdolne są wybrnąć ze swoich kłopotów dzięki pomocy pedagoga-terapeuty lub logopedy. Z uwagi na to, że często są to dzieci z rodzin o niskich dochodach i rodziców nie stać na płacenie w prywatnych gabinetach za zajęcia terapeutyczne, a nie w każdej szkole organizowane są zajęcia korekcyjno-kompensacyjne - nie otrzymują fachowej pomocy. Obiegowa opinia mówi, że "z tego się wyrasta", "czytania i pisania każdy się nauczy". Są to pocieszające rodziców slogany, które niestety mijają się z prawdą. Uczniowie, którzy nie otrzymują specjalistycznej pomocy w pierwszych latach nauki szkolnej, już w klasie IV przestają sobie radzić. Nauczyciele zaczynają egzekwować merytoryczną wiedzę z każdego przedmiotu. Uczniowie dyslektyczni wkładają tyle wysiłku w sam mechanizm przeczytania tekstu, że nie są w stanie zapamiętać i zrozumieć istotnych treści. Nie są w stanie stosować usilnie zapamiętywanego ortogramu. Osiągają mierne wyniki w nauce. Pogłębia to tylko ich problemy emocjonalne. Nie potrafią sobie poradzić z językiem obycm, bo nie potrafią czytać, pisać, a często i poprawnie mówić po polsku.

 

Reforma edukacji

Orgy